Dwie wystawy w CK105 pokazują lustra małego miasta i rzeźby poza układem

W korytarzach CK105 Koszalin spotykają się dwa różne światy — intymne obrazy małomiasteczkowych relacji oraz chłodna, metalowa refleksja nad miejscem człowieka we wszechświecie. Wystawy powstały w ramach stypendium prezydenckiego i każda z nich zaprasza do zatrzymania się na chwilę i przyjrzenia bliżej temu, co zwykle ukryte między sąsiedzkimi spojrzeniami.

• W gabinecie luster pokazuje, jak spojrzenia i dotyk formują tożsamość
• Poza układem pokazuje, jak metal opowiada o kosmosie i wnętrzu

W gabinecie luster pokazuje, jak spojrzenia i dotyk formują tożsamość

Emilia Kachnicz-Dratwa maluje i rysuje świat, w którym anonimowość nie istnieje — każdy gest jest widoczny, każdy dotyk interpretuje. W pracach dominują oszczędne, graficzne formy, kontrastowe barwy i płaskie powierzchnie, które podkreślają symboliczną wagę motywów. Lustro w tytule nie jest tu tylko szkłem, lecz metaforą społecznej oceny: odbicia, deformacji i szansy na dostrzeżenie prawdy o sobie.

Szczególną rolę odgrywają dłonie — pomnażane, monumentalne, jednocześnie opiekuńcze i inwazyjne. Czułość miesza się tu z presją, a postacie często tracą rysy twarzy, zlewając się w tłum oczekujących spojrzeń. W jednym z pomieszczeń jako tło słychać szepty i plotki, które potęgują wrażenie bycia obserwowanym 🙂.

Poza układem pokazuje, jak metal opowiada o kosmosie i wnętrzu

Julka Sobierajska przenosi uwagę z miejskiego salonu do przestrzeni międzygwiezdnej, ale nie tylko w sensie kosmicznych inspiracji — jej prace traktują też o wewnętrznym ruchu i przekraczaniu własnych granic. Dominują metal, aluminium i cynk; formy oscylują między medalierstwem, małą rzeźbą a realizacjami większego formatu. Materia i skala służą tu do opowiadania o emocjach i próbach oswajania nieznanego 🚀.

„Tematem mojej wystawy jest „poza układem” - hasło, które pierwotnie odnosiło się do fascynacji kosmosem i zjawiskami związanymi z przestrzenią pozaziemską. Inspiracją stały się dla mnie nie tylko naukowe i fantastyczne wyobrażenia o wszechświecie, ale również refleksje nad ludzkim miejscem w tej nieograniczonej przestrzeni. Prezentowane prace są zróżnicowane pod względem formy i skali. Tworzą zbiór rzeźb oraz obiektów z pogranicza medalierstwa i małej formy rzeźbiarskiej, ale pojawiają się też realizacje o większym formacie. Dominującym materiałem jest metal, aluminium i cynk, którego odlewanie pozwala mi uzyskać zarówno precyzyjne, jak i organiczne struktury. Każda z prac jest zapisem osobistego doświadczenia, połączeniem fascynacji naukowym światem z emocjonalnym wymiarem twórczości. Poprzez formę i materiał staram się opowiadać o emocjach, o próbie ich zrozumienia, oswojenia i nadania im kształtu. Wystawa „Poza układem” jest więc nie tylko refleksją nad kosmosem jako przestrzenią fizyczną, lecz także metaforą wewnętrznego ruchu, przekraczania własnych granic i odnajdywania nowego punktu odniesienia.

Obie propozycje łączy uważność na formę — jedna mówi obrazem o życiu społecznym, druga formą rzeźbiarską o relacji z przestrzenią poza nami. To dobry powód, by zajrzeć do CK105 Koszalin i sprawdzić, jak lokalne doświadczenia i uniwersalne tematy potrafią ze sobą rezonować.

na podstawie: Centrum Kultury Koszalin.