Ile lat ma katedra w Koszalinie? Tajemnice wieku katedry w Koszalinie

Katedra w Koszalinie to miejsce, gdzie wieki historii splatają się z teraźniejszością, tworząc niesamowity krajobraz duchowy i architektoniczny. Zastanawiasz się, ile lat ma ten imponujący budynek? Katedra w Koszalinie ma ponad 700 lat , a jej budowa rozpoczęła się w XIII wieku. Właśnie to pytanie zaprowadzi nas w fascynującą podróż przez wieki, odkrywając sekrety i zmiany, jakie zachodziły w katedrze na przestrzeni czasu. Poznanie wieku koszalińskiej katedry jest nie tylko interesujące z perspektywy historycznej, ale również wzbogaca nasze zrozumienie znaczenia tego miejsca dla mieszkańców oraz turystów. Czytając dalej, zaproszę Cię do zanurzenia się w opowieściach o katedrze, które rozwikłają jej tajemnice i pokażą, jak przez wieki zmieniała się jej rola i wygląd. Pozwól sobie na osobistą przygodę poprzez strony tego przewodnika, odkrywając zarówno popularne, jak i mniej znane fakty o tej niezwykłej budowli.

• Jak kościół farny stał się katedrą i jakie pełnił funkcje przez wieki
• Wpływ przemian religijnych na wygląd i wystrój Katedry Koszalińskiej
• Sklepienie gwieździste i inne unikalne elementy koszalińskiego gotyku
• Związki architektury Koszalina z gotykiem nadbałtyckim
• Archeologiczne odkrycia w Katedrze pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie
• Katedra pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny - spowiedź, msze i informacje praktyczne

Jak kościół farny stał się katedrą i jakie pełnił funkcje przez wieki

Dziś to najważniejsza świątynia diecezji, ale przez większą część swojej historii była po prostu miejskim kościołem parafialnym. Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie zaczynała jako gotycki kościół farny, wzniesiony pod koniec XIII wieku – w czasie, gdy młode miasto po lokacji w 1266 roku dynamicznie się rozwijało.

Od parafii do symbolu miasta

Budowa murowanej świątyni była wyrazem ambicji rosnącego ośrodka handlowego. Wzniesiona z czerwonej cegły, w typowym dla Pomorza stylu gotyku ceglanego, szybko stała się dominantą krajobrazu. Jej masywna, około 56-metrowa wieża pełniła nie tylko funkcję sakralną – była punktem obserwacyjnym i orientacyjnym. Z jej wysokości wypatrywano pożarów oraz zagrożeń zbliżających się do miasta. Przez stulecia kościół był centrum życia mieszkańców: tutaj chrzczono dzieci, zawierano małżeństwa, ogłaszano ważne decyzje i modlono się w czasie wojen oraz epidemii. To w jego murach odbijała się historia miasta.

Reformacja i kilkaset lat protestanckiej tradycji

W XVI wieku, wraz z rozprzestrzenianiem się reformacji na Pomorzu, świątynia przeszła w ręce luteranów. Przez kilkaset lat pełniła funkcję kościoła ewangelickiego. To właśnie z tego okresu pochodzi jeden z najbardziej intrygujących wątków jej historii – obecność w witrażu prezbiterium postaci Marcina Lutra, co dziś czyni koszalińską katedrę jednym z bardziej ekumenicznych symboli w Polsce. Po 1945 roku, gdy Koszalin znalazł się w granicach Polski, a struktura wyznaniowa regionu uległa zmianie, świątynia powróciła do Kościoła katolickiego. Rozpoczął się nowy rozdział jej historii.

Moment przełomowy: rok 1972

Prawdziwa zmiana statusu nastąpiła w 1972 roku, gdy papież Paweł VI utworzył diecezję koszalińsko-kołobrzeską. Dotychczasowy kościół farny stał się katedrą – czyli siedzibą biskupa i najważniejszą świątynią diecezji. Od tego momentu to właśnie tutaj odbywają się:

• święcenia kapłańskie i biskupie,
• najważniejsze uroczystości diecezjalne,
• Msze pontyfikalne w święta i rocznice,
• wydarzenia o znaczeniu ogólnokościelnym i regionalnym.

Słowo „katedra” pochodzi od łacińskiego cathedra – oznaczającego tron biskupi. To właśnie obecność tej symbolicznej „katedry” (tronu) odróżnia zwykły kościół od katedry.

Dziś katedra w Koszalinie to nie tylko obiekt sakralny. To:

• najstarszy i najważniejszy zabytek miasta,
• punkt orientacyjny w centrum,
• miejsce koncertów organowych i wydarzeń kulturalnych,
• przestrzeń, w której historia gotyku, reformacji i powojennej Polski spotyka się w jednym wnętrzu.

Z parafialnej świątyni średniowiecznego miasta stała się symbolem całego regionu. I choć zmieniały się granice państw, wyznania i epoki, jej ceglane mury wciąż stoją w tym samym miejscu – przypominając, że historia Koszalina nie zaczyna się od współczesności, lecz od XIII wieku.

Wpływ przemian religijnych na wygląd i wystrój Katedry Koszalińskiej

Jeśli chcecie zrozumieć, dlaczego wnętrze koszalińskiej katedry wygląda dziś tak, a nie inaczej, musicie spojrzeć na nią jak na palimpsest – warstwę po warstwie zapisywaną przez kolejne epoki i wyznania. To nie jest świątynia „jednego stylu”. To budowla, którą przez ponad siedem wieków kształtowały zmiany religijne, polityczne i społeczne.

Gotycki początek – katolicka wizja sacrum

Pod koniec XIII wieku wzniesiono monumentalny, ceglany kościół w duchu gotyku nadbałtyckiego. Wnętrze było wysokie, strzeliste, symbolicznie prowadzące wzrok ku niebu. Ołtarze boczne, rzeźby świętych, malowidła i bogata nastawa ołtarzowa tworzyły przestrzeń pełną koloru i teologicznej symboliki. W średniowiecznym katolicyzmie obraz miał uczyć i poruszać emocje. Wierny wchodzący do świątyni miał poczuć majestat Boga – światło przechodzące przez witraże, zapach kadzidła, złocenia ołtarza. Kościół był nie tylko miejscem modlitwy, ale także wizualnym katechizmem.

Reformacja – cisza zamiast przepychu

W 1534 roku, gdy Pomorze oficjalnie przyjęło luteranizm za panowania Barnima IX, wnętrze świątyni zaczęło się zmieniać. Reformacja nie zburzyła murów – zmieniła ich sens. Zniknęły boczne ołtarze i większość figur świętych. Kult obrazów został ograniczony. W centrum uwagi znalazło się Słowo – kazanie, Biblia, ambona. Kazalnica została wyeksponowana, a przestrzeń uproszczona. To wtedy pojawiły się elementy typowe dla protestanckich świątyń:

• empory (drewniane galerie),
• większy nacisk na czytelność przestrzeni,
• oszczędniejsza dekoracja.

Wnętrze stało się bardziej surowe, jasne, podporządkowane liturgii opartej na kaznodziejstwie. To właśnie z tego okresu pochodzi jeden z najbardziej intrygujących śladów w katedrze – obecność w witrażu postaci Marcina Lutra, która do dziś pozostaje symbolem jej złożonej historii.

Pożar 1718 roku – dramat i odbudowa

Wielki pożar Koszalina w 1718 roku zniszczył znaczną część miasta, w tym kościół. Odbudowa trwała kilka lat, ale nie przywróciła średniowiecznego przepychu. Świątynia nadal funkcjonowała jako luterańska, a jej wystrój pozostał powściągliwy, zgodny z protestancką estetyką. To był moment, w którym gotycka forma zewnętrzna zaczęła kontrastować z bardziej oszczędnym wnętrzem.

1945 rok – kolejna zmiana tożsamości

Po II wojnie światowej Koszalin znalazł się w granicach Polski. Zmieniła się ludność, zmieniło się wyznanie dominujące w regionie – i świątynia znów zmieniła swoje oblicze. W 1945 roku kościół powrócił do wspólnoty katolickiej. Rozpoczął się proces przywracania katolickiego charakteru liturgii. Pojawiły się nowe ołtarze, figury świętych, tabernakulum zyskało centralne znaczenie. To nie była rekonstrukcja średniowiecza, lecz reinterpretacja – dostosowana do realiów powojennej Polski.

1972 – katedra i nowa rola

Utworzenie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w 1972 roku nadało świątyni rangę katedry. Od tego momentu stała się miejscem uroczystości diecezjalnych, święceń kapłańskich i najważniejszych wydarzeń kościelnych regionu. W kolejnych dekadach wnętrze było stopniowo odnawiane. Po pożarze z 2001 roku przeprowadzono gruntowną renowację, a sklepienie gwieździste zostało zrekonstruowane. W 2012 roku wprowadzono nowy, współczesny ołtarz w formie tryptyku – decyzję, która wywołała dyskusje, ale nadała przestrzeni wyraźnie XXI-wieczny akcent.

Świątynia wielu warstw

Dziś, stojąc w środku katedry, można dostrzec wszystkie te etapy:

• gotycką, ceglaną bryłę z XIII wieku,
• protestancką powściągliwość części wyposażenia,
• katolickie elementy liturgiczne przywrócone po 1945 roku,
• współczesne ingerencje po renowacjach XXI wieku.

To nie jest wnętrze „jednolite stylistycznie”. To przestrzeń dialogu między epokami. Koszalińska katedra jest więc czymś więcej niż zabytkiem. To kronika przemian religijnych Pomorza – opowieść o tym, jak zmieniała się wiara, władza i estetyka, a mury pozostały te same.

Sklepienie gwieździste i inne unikalne elementy koszalińskiego gotyku

Dlaczego wnętrze katedry w Koszalinie robi takie wrażenie, nawet jeśli nie jesteście pasjonatami architektury? Odpowiedź jest prosta: sklepienie gwieździste. To właśnie ono sprawia, że przestrzeń „pracuje” nad głową i prowadzi wzrok ku górze.

Sklepienie gwieździste – średniowieczna wizja nieba

Sklepienie w nawie głównej ma formę rozbudowanej sieci żeber, które układają się w geometryczne, gwiaździste wzory. W gotyku nie był to tylko popis konstrukcyjny. Żebra realnie przenosiły ciężar sklepienia na filary i przypory, umożliwiając budowę wyższych i smuklejszych wnętrz. Ale miały też znaczenie symboliczne. W średniowieczu gwiaździste sklepienie interpretowano jako metaforę nieba. Wierny, unosząc wzrok ku górze, miał doświadczyć duchowego „wzniesienia”. To nie przypadek – gotyk był architekturą światła i pionu. Warto wiedzieć, że obecne sklepienie jest zrekonstruowane po pożarze z 2001 roku. Odtworzono je z poszanowaniem historycznej formy, dzięki czemu dziś możemy podziwiać efekt bardzo bliski oryginałowi. To ważny element współczesnej historii katedry.

Dlaczego katedra w Koszalinie jest czerwona?

Charakterystyczna ceglana bryła to przykład gotyku ceglanego, dominującego w miastach Hanzy i na całym Pomorzu. W regionie brakowało kamienia budowlanego, dlatego cegła stała się podstawowym materiałem. Efekt? Monumentalna, surowa forma z wyraźnym rytmem pionowych podziałów. Czerwona barwa elewacji zmienia się w zależności od światła – o zachodzie słońca katedra nabiera niemal złotego odcienia. To typowe dla gotyku dążenie do wertykalizmu – wszystko ma kierować wzrok ku górze.

Ciekawostka architektoniczna

Katedra w Koszalinie jest kościołem halowym, bez wyraźnie wyodrębnionego transeptu (nawy poprzecznej). To rozwiązanie charakterystyczne dla Pomorza. Wnętrze nie ma klasycznego „krzyża” w rzucie – przestrzeń jest bardziej jednolita i szeroka, co potęguje wrażenie otwartości.

Dlaczego warto spojrzeć w górę?

Zwiedzając katedrę, większość osób patrzy przed siebie – na ołtarz. Tymczasem prawdziwy spektakl dzieje się nad głową. Sklepienie gwieździste, rytm żeber, gra światła w oknach i proporcje filarów tworzą przestrzeń, która była projektowana tak, by wywołać emocję. I to działa do dziś. Koszalińska katedra nie jest największa w Polsce. Ale pod względem czytelności gotyckiej konstrukcji i połączenia średniowiecznej formy z nowoczesnymi rekonstrukcjami jest jednym z ciekawszych przykładów architektury sakralnej Pomorza Środkowego.

Najważniejsze zabytkowe elementy Katedry w Koszalinie

Katedra w Koszalinie to nie tylko gotycka bryła i sklepienie gwieździste. To także konkretne, unikalne zabytki, które budują jej tożsamość i sprawiają, że jest jednym z najważniejszych obiektów sakralnych Pomorza Środkowego. Oto najcenniejsze elementy wyposażenia, na które warto zwrócić uwagę podczas zwiedzania:

• Chrzcielnica z XIII wieku Najstarszy zabytek w całej katedrze – starszy nawet niż część murów świątyni. Wykonana z wapienia muszlowego, prawdopodobnie przez warsztat kamieniarski z Gotlandii. Jej surowa, romańsko-gotycka forma przypomina chrzcielnicę z katedry w Kamieniu Pomorskim. To właśnie przy niej przez wieki rozpoczynała się historia kolejnych pokoleń mieszkańców Koszalina.
• Gotycki krucyfiks z XIV wieku Jeden z najcenniejszych przykładów średniowiecznej sztuki sakralnej w regionie. Pochodzi z dawnej kaplicy na Górze Chełmskiej i został odkryty podczas prac regotyzacyjnych w 1973 roku. Dziś znajduje się nad belką tęczową i przyciąga uwagę realistycznym przedstawieniem postaci Chrystusa.
• Ołtarz główny (do 2011 roku) Przez stulecia centralnym punktem świątyni był późnogotycki ołtarz z XVI wieku z pięcioma monumentalnymi figurami z drewna dębowego. W centrum znajdowała się Maria z Dzieciątkiem, obok św. Jan Chrzciciel i św. Jan Ewangelista, a całość uzupełniały mniejsze postacie apostołów i świętych, m.in. św. Jerzego i Maurycego. W 2012 roku zastąpił go nowoczesny tryptyk, który wprowadził współczesny akcent i wywołał szeroką dyskusję o łączeniu tradycji z nowoczesnością.
• Kazalnica z 1591 roku (niezachowana) Bogato zdobiona, polichromowana, związana z okresem reformacji. Była symbolem protestanckiego nacisku na kaznodziejstwo. Odnowiona w XVII wieku, później naprawiana m.in. przez miejscowego rzemieślnika Maksymiliana Lowińskiego. Rozebrana w 1972 roku, pozostaje ważnym elementem historii wnętrza.
• Organy katedralne (1899 r.) Obecny instrument został zbudowany przez renomowaną firmę Schlag und Söhne. Mają charakterystyczne, barokowe brzmienie i są uznawane za jedne z lepszych w regionie. Pierwsze wzmianki o organach w koszalińskiej świątyni pochodzą z 1519 roku, co świadczy o długiej tradycji muzycznej tego miejsca.
• Międzynarodowy Festiwal Organowy (od 1966 roku) To jedno z najważniejszych wydarzeń muzycznych w Koszalinie. Latem, szczególnie w lipcu i sierpniu, katedra wypełnia się dźwiękiem kilku tysięcy piszczałek, a koncerty przyciągają artystów z całej Europy.
• Witraże z 1914 roku w prezbiterium Przedstawiają m.in. Marcina Lutra i Filipa Melanchtona. To rzadkość w katolickiej katedrze i mocny ślad protestanckiej przeszłości świątyni. Nadają wnętrzu unikalny, ekumeniczny charakter w skali kraju.
• Współczesne dzwony (od 1979 roku) Kontynuują tradycję sięgającą XVII wieku. Ich brzmienie towarzyszy najważniejszym uroczystościom religijnym i miejskim.

Każdy z tych elementów reprezentuje inną epokę – od średniowiecza, przez reformację, aż po XXI wiek. To właśnie ta warstwowość sprawia, że Katedra w Koszalinie nie jest „zamrożonym zabytkiem”, lecz żywą kroniką historii regionu.

Związki architektury Koszalina z gotykiem nadbałtyckim

Jeśli spojrzycie na panoramę Koszalina z oddali, szybko zauważycie jedną dominującą formę – ceglaną wieżę katedry. To nie przypadek. Koszalin wyrósł w kręgu gotyku nadbałtyckiego (gotyku ceglanego), stylu, który od XIII do XVI wieku ukształtował miasta Hanzy – od Lubeki, przez Stralsund i Gdańsk, po Tallin. To właśnie handel morski i przynależność do hanzeatyckiej sieci miast sprawiły, że Koszalin architektonicznie patrzył na północ, a nie na południe Europy.

Cegła zamiast kamienia – znak rozpoznawczy regionu

Na Pomorzu brakowało dobrej jakości kamienia budowlanego. Odpowiedzią była cegła ceramiczna, która stała się podstawą monumentalnych budowli sakralnych i obronnych. Katedra w Koszalinie jest podręcznikowym przykładem tego zjawiska:

• masywne, czerwone mury,
• wyraźny rytm pionowych podziałów,
• oszczędna dekoracja oparta na formie, a nie rzeźbie.

W przeciwieństwie do gotyku francuskiego czy włoskiego, gdzie dominowały bogate kamienne detale, tutaj piękno budowli wynika z proporcji, światła i pracy cegły.

Kościół halowy bez transeptu – typowe rozwiązanie Pomorza

Koszalińska katedra to kościół halowy, bez wyraźnie wyodrębnionej nawy poprzecznej (transeptu). To charakterystyczne dla miast nadbałtyckich, gdzie przestrzeń była bardziej zwarta i funkcjonalna. Wnętrze tworzy jedną, szeroką, spójną halę, zamiast klasycznego planu krzyża łacińskiego. Taki układ:

• wzmacnia wrażenie jedności przestrzeni,
• poprawia akustykę (co dziś słychać podczas koncertów organowych),
• podkreśla wertykalny charakter budowli.

Typowe dla gotyku nadbałtyckiego są wysokie, ostrołukowe okna. W Koszalinie wpuszczają one do wnętrza naturalne światło, które w średniowieczu miało znaczenie symboliczne – oznaczało obecność Boga. Z zewnątrz uwagę przyciągają:

• smukłe przypory,
• strzelista wieża (ok. 56 metrów wysokości),
• wyraźna, pionowa kompozycja elewacji.

To architektura zaprojektowana tak, aby prowadzić wzrok ku górze – ku transcendencji.

Blendy – dekoracja z cegły

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów gotyku ceglanego są blendy, czyli ślepe wnęki w murze. W Koszalinie szczególnie dobrze widać je w partii wieży. Nie pełnią funkcji użytkowej. Ich zadaniem było:

• wizualne „odciążenie” ścian,
• wprowadzenie rytmu i symetrii,
• podkreślenie pionowych podziałów.

To dowód, że nawet w oszczędnym materiale można budować dekoracyjność poprzez samą geometrię.

Sklepienie gwieździste – późny akcent regionu

We wnętrzu najpełniej widać związki z późnym gotykiem Pomorza. Sklepienie gwieździste w nawie głównej to rozwiązanie szczególnie popularne w regionie nadbałtyckim w XV wieku. Charakterystyczna sieć żeber:

• wzmacnia konstrukcję,
• równomiernie rozkłada ciężar,
• tworzy efekt wizualnej lekkości mimo masywnych murów.

To jeden z tych elementów, które łączą Koszalin z większymi ośrodkami hanzeatyckimi.

Nie tylko katedra – gotyk w całym mieście

Wpływ gotyku nadbałtyckiego widać nie tylko w katedrze, ale także w:

• fragmentach murów obronnych z Basztą Prochową,
• dawnym układzie urbanistycznym średniowiecznego miasta,
• reliktach ceglanej zabudowy historycznej.

Koszalin nie był odizolowanym ośrodkiem. Był częścią większej sieci kulturowej i handlowej, która wypracowała własny język architektoniczny. Bo patrząc na katedrę w Koszalinie, nie widzimy tylko lokalnego zabytku. Widzimy fragment większej historii – architektury Hanzy i gotyku nadbałtyckiego, który ukształtował całe wybrzeże Morza Bałtyckiego.

Archeologiczne odkrycia w Katedrze pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie

Podczas prac remontowych, regotyzacyjnych i powojennych badań w katedrze w Koszalinie odkryto wiele cennych śladów przeszłości. To dzięki nim możliwe było lepsze zrozumienie historii świątyni oraz jej średniowiecznych korzeni. Najważniejsze odkrycia archeologiczne i konserwatorskie obejmują:

• Relikty wcześniejszych faz budowy z XIII wieku Podczas badań potwierdzono istnienie starszych partii murów, które wskazują na etap przejściowy między konstrukcją drewniano-ziemną a murowaną. To dowód, że świątynia była rozbudowywana etapami.
• Ślady średniowiecznych pochówków w obrębie świątyni W trakcie prac odnajdywano fragmenty grobów oraz szczątki ludzkie, co potwierdza praktykę pochówków wewnątrz kościoła i w jego bezpośrednim otoczeniu. W średniowieczu miejsce pochówku blisko ołtarza było oznaką wysokiego statusu społecznego.
• Fragmenty dawnych posadzek i fundamentów ołtarzy bocznych Badania ujawniły ślady wcześniejszego układu wnętrza – w tym lokalizacje dawnych ołtarzy z okresu katolickiego sprzed reformacji.
• Odkrycie gotyckiego krucyfiksu z XIV wieku (1973 r.) Podczas prac regotyzacyjnych odnaleziono cenny krucyfiks pochodzący z kaplicy na Górze Chełmskiej. Dziś jest jednym z najważniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w katedrze.
• Ślady pożaru z 1718 roku W strukturze murów widoczne są partie cegieł z charakterystycznymi przebarwieniami i uszkodzeniami termicznymi, będące materialnym dowodem wielkiego pożaru miasta.
• Elementy dawnego wyposażenia z okresu protestanckiego Podczas demontażu i prac konserwatorskich natrafiano na fragmenty konstrukcji empory oraz elementów wyposażenia związanych z okresem luterańskim.
• Pozostałości dawnych instalacji i krypt grobowych W trakcie badań konserwatorskich ujawniono fragmenty krypt oraz podziemnych przestrzeni, które były wykorzystywane przez zamożnych mieszczan i duchowieństwo.
• Warstwy po pożarze z 2001 roku Współczesne badania po tragicznym pożarze pozwoliły dokładnie przeanalizować strukturę sklepień i więźby dachowej, a także udokumentować wcześniejsze ingerencje budowlane.

Te odkrycia pokazują, że katedra w Koszalinie nie jest jednorodnym zabytkiem z jednej epoki, lecz miejscem wielowarstwowym – gdzie pod współczesną posadzką kryją się ślady średniowiecznego miasta, jego mieszkańców i dramatycznych wydarzeń, które przez wieki kształtowały historię regionu.

Katedra pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny - spowiedź, msze i informacje praktyczne

Planujesz wizytę w Katedrze pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie? Niezależnie od tego, czy przyjeżdżasz na Mszę Świętą, chcesz przystąpić do spowiedzi, czy po prostu zwiedzić jeden z najważniejszych zabytków miasta – poniżej znajdziesz najważniejsze informacje w jednym miejscu.

📍 Adres

Katedra pw. Niepokalanego Poczęcia NMP ul. Bolesława Chrobrego 7 75-062 Koszalin Centrum miasta – ok. 5 minut spacerem od Ratusza i 10 minut od dworca PKP.

Niedziele i Święta

• 7:00
• 8:30
• 10:00 (Suma)
• 12:00 (Msza z udziałem dzieci)
• 13:30 (Msza chrzcielna)
• 16:00
• 19:00
• 20:30*

*Msza o 20:30 odprawiana jest wyłącznie w lipcu i sierpniu.

Dni powszednie

• 6:30
• 7:00
• 9:00
• 17:00
• 18:00

Nabożeństwa okresowe (Różaniec, Gorzkie Żale, nabożeństwa majowe i czerwcowe) odbywają się codziennie o 17:00.

Sakrament Pokuty (Spowiedź)

Spowiedź w katedrze odbywa się podczas każdej Mszy Świętej w dni powszednie – szczególnie rano (6:30, 7:00, 9:00) oraz wieczorem o 18:00. W pierwszy piątek miesiąca organizowane są dodatkowe dyżury spowiedzi dla dzieci i młodzieży – szczegóły publikowane są w ogłoszeniach parafialnych.

Kancelaria parafialna – godziny otwarcia

Kancelaria znajduje się w budynku plebanii obok katedry.

• Poniedziałek i niedziela: nieczynna
• Wtorek – Piątek: 10:00–12:00 oraz 16:00–17:30
• Sobota: 10:00–12:00

Informacje praktyczne dla turystów

Jeśli chcesz spokojnie obejrzeć wnętrze – w tym sklepienie gwieździste, gotycki krucyfiks czy współczesny ołtarz – najlepiej przyjść w dni powszednie między 10:00 a 16:00. W tym czasie nie odbywają się Msze, a ruch jest mniejszy niż w weekendy.